Casablanca - W 2 minuty

Położona nad Oceanem Atlantyckim Casablanca jest największym miastem Maroka

Ogromny wpływ na rozwój i współczesny wygląd miasta miała ekspansja kolonialna państw europejskich

Już w starożytności w tym miejscu istniała osada, którą zamieszkiwali berberyjscy rybacy (funkcjonowała pod nazwą Anfa)

W XV wieku Portugalczycy pod pretekstem walki z piratami napadającymi na statki handlowe, zaatakowali miasto i przejęli nad nim kontrole. Wkrótce koloniści zbudowali fort i rozbudowali osadę nadając jej nazwę „Casa Branca” oznaczającą „Biały dom”. Nazwa nawiązywała do białych domów starej medyny, jakie ukazywały się marynarzom zmierzającym do miejscowego portu (dawna zabudowa została zniszczona przez potężne trzęsienie ziemi w 1755 roku)

Obecnie w centrum Casablanki znajduje się odbudowana medyna otoczona murami obronnymi do której prowadzą potężne bramy m.in. Bab Marrakech czy Bab el-Kebir. Charakterystycznym wejściem na teren medyny jest także Wieża Zegarowa, będąca częstym miejscem spotkań mieszkańców i turystów

Tradycyjne stare miasto w Casablance to labirynt wąskich uliczek i małych placyków, przy których znajdują się gwarne kawiarnie, małe meczety i przede wszystkim souki (targowiska) pełne straganów

Niektóre mapy i dokumenty nawigacyjne z czasów „portugalskich” zawierają informacje o „białej wieży”, która miała znajdować się u wybrzeży miasta

Współcześnie na cyplu wysuniętym do oceanu także stoi wysoka wieża słynnego Meczetu Hassana II – symbolu miasta (właściwie nie wieża, a minaret o wysokości aż 210 metrów)

Meczet będący dumą narodową Marokańczyków może pomieścić 25 tysięcy muzułmanów oraz kolejne 80 tysięcy wiernych na rozległym placu

Świątynia ma bogato zdobioną fasadę oraz efektowne wnętrza z wielkimi kryształowymi żyrandolami. Wszystkie elementy, z których wykonane są mozaiki i dekoracje czyli granit, marmur, czy drewno cedrowe pochodzą z różnych części Maroka

Po wspomnianym wielkim trzęsieniu ziemi Portugalczycy opuścili miasto. Trafiło ono pod panowanie arabskie i zostało odbudowane przez marokańskiego sułtana Mohammeda ben Abdallaha. Co ciekawe nie zmieniła się symbolika nazwy miasta, które dalej pozostało „Białym domem” z tym, że z języka arabskiego przyjęło nazwę Dar el-Beida

Kolejny okres rozkwitu i modernizacji miasta związany był z działalnością hiszpańskich kupców (to wtedy powstała istniejąca do dziś nazwa Casablanca) oraz z czasami francuskiego protektoratu na terenie Maroka

Kolonialna historia wpłynęła na zabudowę miasta. W nowoczesnym centrum mieszają się hiszpańskie, francuskie i arabskie style architektoniczne, a szczególną uwagę zwracają charakterystyczne budynki w stylu art deco

Sercem Casy, jak nazywana jest przez mieszkańców współczesna Casablanca są leżące niedaleko siebie Plac Mohammeda V (Place Mohammed V) oraz Plac Narodów Zjednoczonych (Place des Nations-Unies)

Na Placu Mohammeda V znajduje się efektowna fontanna, a wokół stoją piękne budynki urzędów publicznych ozdobione mauretańskimi detalami – poczta (La Poste Centrale) ozdobiona piękną niebiesko-zieloną mozaiką, sąd (Palais de Justice), siedziba władz regionalnych (Wilaya de Casablanca-Settat) czy teatr (Grand Théâtre de Casablanca)

Plac Narodów Zjednoczonych stanowi pomost między starym i nowym miastem. Z jednej strony plac otoczony jest nowoczesna zabudową, z drugiej strony znajduje się Wieża zegarowa i wejście na teren starej medyny

Casablanca odegrała swoją rolę w czasie II wojny światowej. W mieście miało miejsce tajne spotkanie alianckich przywódców (Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill, Charles de Gaullea, Henri Giraud), podczas którego omawiano strategie przebiegu działań wojennych w Europie (Konferencja w Casablance)

W czasie wojny Casablanca była także areną działań szpiegów i agentów oraz bezpieczną oazą dla bogatych Europejczyków uciekających przed działaniami zbrojnymi i chcących dostać się do Stanów Zjednoczonych. Miasto z tego okresu stało się ikoną popkultury za sprawą nakręconego w 1942 roku kultowego melodramatu pt. „Casablanca” (chyba żaden film w historii nie wpłynął tak bardzo na promocje i rozpoznawalność miasta jak właśnie „Casablanca”)

Realia lat 40-tych XX wieku świetnie obrazuje filmowy narrator – „Gdy zbliżała się II wojna światowa oczy zniewolonej Europy spoglądały z nadzieją lub rozpaczą ku wolnym Amerykom. Lizbona była portem przerzutowym. Nie wszyscy docierali tam bezpośrednio. Wyruszali na mordercze, okrężne szlaki ucieczki. Z Paryża do Marsylii. Przez Morze Śródziemne do Oranu. Potem pociągiem, autem lub pieszo wzdłuż wybrzeży Afryki do Casablanki we francuskim Maroko. Tutaj niektórzy dzięki pieniądzom, wpływom lub szczęściu mogli uzyskać wizy i uciec do Lizbony. A z Lizbony do Nowego Świata. Ale inni czekali w Casablance. Czekali… I czekali… I czekali”.

Film w reżyserii Michaela Curtiza opowiada historię miłosną Ricka Blaine’a (Humphrey Bogart) właściciela klubu nocnego w Casablance i Ilsy Lund (Ingrid Bergman) żony działacza czeskiego ruchu oporu, która uciekła przed wojną do Maroka. W tle romansu znajduje się polityka, intrygi, gra o władzę i zawierucha wojenna

Film uważany jest za element dziedzictwa kulturowego USA. W 1944 roku zdobył trzy Oscary w kategoriach: najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsza reżyseria i najlepszy film. Był także wielokrotnie wyróżniany w rozmaitych rankingach dotyczących światowej kinematografii

Dialog Ilsy z Samem: „Zagraj to raz, Sam, przez wzgląd na dawne czasy”. Muzyk odmawia, więc Ilsa mówi: „Zagraj to, Sam. Zagraj: „Jak mija czas”, czy późniejszy dialog Ricka z Samem: „Zagrałeś to dla niej, to zagraj i dla mnie. Jeśli ona to zniosła, to i ja wytrzymam! Zagraj!” – przeszły do historii kina

Także słowa wypowiadane przez Ricka i Ilsę:
- Rick:
  - „Ze wszystkich knajp we wszystkich miastach na całym świecie ona wchodzi akurat do mojej”;
  - „Twoje zdrówko, mała”;
  - „Jeśli ten samolot odleci, a Ciebie w nim nie będzie — przy nim… będziesz tego żałować. Może nie dziś, może nie jutro, ale pewnego dnia. I do końca swojego życia„.
- Ilsa:
  - „Pocałuj mnie, Rick. Pocałuj mnie tak, jakby to był ostatni raz”.
- stały się jednymi z najsłynniejszych cytatów w dziejach światowej kinematografii

Co ciekawe żadna ze scen nie była kręcona w Casablance czy nawet w Maroku. Cały film powstał w Arizonie i w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych

Filmowy Rick Blaine był właścicielem klubu nocnego i salonu gier „Rick’s Café Americain”. Obecnie w Casablance działa „Rick’s Cafe” – kawiarnia inspirowana filmowym lokalem i oddająca klimat lat 40-tych XX wieku

W centrum miasta znajduje się piękny Park Ligi Arabskiej (Parc de la Ligue Arabe), z okazałą aleją palmową i fontannami

W sąsiedztwie parku znajdują się dwie ważne placówki muzealne. Na północ od parku swą siedzibę ma muzeum Abderrahmana Slaouiego (Le Musée de la Fondation Abderrahman Slaoui) – marokańskiego biznesmena, prezentujące zbiory jego kolekcji (złotą biżuterię, biżuterię plemion berberyjskich, obrazy oraz stare orientalistyczne plakaty). Z kolei na południe od parku w okazałej willi ulokowano Villa des Arts, muzeum prezentujące wystawy sztuki współczesnej marokańskich i zagranicznych artystów

W pobliżu parku stoi także Katedra w Casablance (Katedra Sacré-Coeur) znana także jako Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa (Église du Sacré-Coeur). Charakterystyczny biały budynek z dwiema wieżami przypominającymi minarety w rzeczywistości nigdy nie był katedrą, ponieważ nigdy nie był siedzibą biskupa. Obecnie nie pełni funkcji kościelnych, a służy głównie jako kompleks kulturalny i centrum wystawiennicze